نورپردازی مدرن

انواع سنسورهای تشخیص حضور

سنسورهای تشخیص حضور برای کنترل نورپردازی و سیستم های گرمایشی و سرمایشی استفاده می شوند. این سنسورها به سه دسته ی کلی تقسیم می شوند و حداکثر تا ۸۰ درصد می توانند در مصرف انرژی صرفه جویی کنند.

سنسورهای مادون قرمز

این سنسورها دمای بدن را اندازه گیری می کنند و بیشتر در ساختمان های اداری و مکان های با ارتفاع بلند از قبیل سالن سخنرانی و همایش ها استفاده می شوند.

سنسورهای فراصوتی          

این سنسورها یک موج فراصوتی با فرکانس بالا را ارسال می کنند که از سطوح اتاق بازتاب داده می شود. این سنسورها از حساسیت بالایی برخوردار بوده و کوچکترین حرکت ها را نیز تشخیص می دهند. این سنسورها مخصوص مکان با ساختار نامنظم بوده و به ویژه مخصوص جاهایی با مبلمان های بزرگ هستند. به دلیلی حساسیت بالا اگر سیستم تهویه یا مکان ها مجاور باعث ایجاد تلاطم در هوای محیط شوند ممکن است باعث تشخیص غلط این سنسورها شود.

سنسورهای آکوستیکی

این سنسورها به صدای انسان، صفحه ی کیبورد و دیگر صداهای روزمره وابسته هستند. البته صداهای ثابت و یکسان و صداهای با بلندی پایین نادیده گرفته می شوند. این تکنولوژی اغلب در مکان هایی با پارتیشن های بلند یا آشپزخانه ها و سرویس های بهداشتی بزرگ استفاده می شوند. البته سنسورهایی با تکنولوژی چندگانه نیز وجود دارند که خود را با اطلاعات چگونگی حضور افراد در زمان های مختلف تطبیق می دهند و این کار بعد از دوره ی آموزش دادن سنسور انجام می پذیرد.

میزان صرفه جویی انرژی

در تحقیقی که در سوئد انجام گرفته است به طور معمول یک ساختمان اداری چیزی در حدود ۲۳ کیلووات بر متر مربع در هر سال برای نورپردازی انرژی مصرف می کند که اگر در این نوع ساختمان از سنسورهای تشخیص حضور ساکنین و سنسورهای تشخیص نور طبیعی استفاده شود این میزان به ۵ کیلو وات بر متر مربع در سال کاهش می یابد که رقم قابل توجهی است.

سنسورهای نور طبیعی

یکی دیگر از انواع سنسورها برای کاهش مصرف انرژی در نورپردازی، سنسورهای نور طبیعی است که با توجه به میزان نور طبیعی موجود در محیط سیستم نورپردازی را خاموش یا شدت آن را کم می کنند. روش کار آن بدین صورت می باشد که ابتدا میزان شار نوری در محیط توسط سنسور اندازه گیری می شود و به کنترلر ارسال می شود. در کنترلر با توجه به نوع سیگنال دریافتی شدت کاهش نور سیستم نورپردازی تعیین می گردد. در واقع سیگنال نوری با شدت نوری محیط مقایسه می شود و کنترل کننده دستور مناسبی با توجه به نوع سیگنال صادر می کند. این سنسورها معمولاً روی سقف تعبیه می شوند. این سیستم کنترلی به ما این امکان را می دهد تا میزان نور لامپ ها را بین ۱۰ تا ۱۰۰ درصد توان خود تنظیم کنیم و از ولتاژ کمتری استفاده شود. یکی از مشکلات این سنسورها عدم کارکرد خطی در برخی موارد است که باعث شده تا قابلیت اطمینان این سیستم ها کاهش یابد. بدین معنا که نوع سیگنال دریافتی با میزان کاهش سیستم نورپردازی به صورت غیر خطی عمل می کنند.

نتیجه گیری

با توجه به نتایج حاصل از این تحقیق بهینه ترین نوع سیستم نورپردازی برای یک ساختمان آن است که این سیستم ترکیبی از سیستم های نورپردازی طبیعی و مصنوعی باشد و برای صرفه جویی بیشتر از سنسورهای تشخیص حضور و سنسورهای نور طبیعی استفاده شود. با توجه به مزایای ذکر شده در این تحقیق، در سیستم های نورپردازی مصنوعی بهتر آن است که از ال ای دی ها استفاده شود. هر چند که در حال حاضر سیستم های نور طبیعی به دلیل هزینه اولیه نسبتاً بالا از اقبال چندانی برخوردار نیستند اما با توجه به کاهش قیمت این سیستم ها و چشم اندازی که در آینده با توجه به کاهش قیمت این سیستم ها مطرح نباشد به عنوان بهترین گزینه برای نورپردازی مدرن خواهند بود.

0 پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید

می خواهید در گفت و گو شرکت کنید؟
خیالتان راحت باشد :)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *