نورپردازی DMX

تاریخچه سیستم نورپردازی DMX
سیستم نورپردازی داینامیک (سیستم نورپردازی متحرک DMX) به عنوان یک استاندارد نورپردازی برای کنترل نور نوآوری شد، بنابراین تاریخچه ی DMX به تاریخچه ی روشنایی مرتبط است. در مقدمه نیاز به استفاده از سیستم نورپردازی داینامیک (سیستم نورپردازی متحرک DMX) در تئاتر احساس شد. پس این مکان جایی بود که در ابتدا استفاده از سیستم نورپردازی دارای کنترل در آن آغاز گشت.
در ابتدای تاریخچه ی کنترل نور به استفاده از نور روز به شکل محدود شده برای بازی در صحنه تئاتر استفاده می شد، آنها به شکلی که نور خورشید را به شکل هدایت شده و با زاویه ی خاص به سمت صحنه نمایش بتابانند جهت می دادند. هیچ نور مصنوعی جهت هدایت نور بر روی صحنه ی تئاتر در آن زمان وجود نداشت به طور مثال در تئاتر دیونیسوس ( آتن، در حدود ۳۳۰ قبل از میلاد) یا تئاتر اپیداروس ( در حدود ۳۴۰ قبل از میلاد)
بیش از صد سال است که از گونه های مصنوعی نور استفاده می شود، تمام نورها از خورشید، شمع، مشعل، چراغ نفتی، چراغ گازی، قوس الکتریکی و… . اکثر این متدهای اولیه سنگین، خطرناک، و گاهی به همراه آسیب هایی برای چشم همراه بودند، اما وجود این روش های روشنایی و آزمایشهایی که فعالان در حوزه ی طراحی روشنایی فعالیت داشتند اجازه داد تا اکثر تکنیکهای روشنایی و اصول مربوط به روشنایی را در طی این عصر گسترش دهند. همانطور که تکنولوژی های به روز نورپردازی نمودار شدند. این موضوعات در زمینه ی روشنایی به طور کامل ایده هایی در رابطه با چیزی که آنها می خواستند انجام دهند با روشنایی به شکلی که فقط آنچه امکانش دارد انجام شود.
در اواخر سال ۱۸۰۰ میلادی لامپهای رشته ای به عنوان تکنولوژی که بدون دسترسی مستقیم و از راه دور قابل کنترل هستند، شناخته شدند. در سال ۱۸۸۱ در تئاتر سووی لندن اولین سیستم روشنایی الکتریکی نصب شد، به طوریکه بیش از ۱۱۵۰ روشنایی جهت تابیدن بر صحنه و تالار کنفرانس استفاده شده بودند. سپس در سال ۱۹۰۳ میلادی برادران کلیگل سیستم روشنایی الکتریکی را در خانه ی اپرای شهر نیویورک به همراه ۹۶ مقاومت دیمر دار برای روشنایی صحنه استفاده کردند. این سیستم اولین سیستم روشنایی قابل کنترل بود: سیستم بزرگ و پیچیده ای که شامل کنترل (سیستم کاهنده (دیمری)) که به یک کتابچه ی راهنما در جهت استفاده درست از سیستم نیاز بود گاهی فقط استفاده از چند خدمه برای راه اندازی سیستم نیاز بود و گاهی به تعداد نیم دو جین انسان!
در طول ۷۵ سال بعدی که دیمرها (کاهنده ها) تکامل یافتند، در طی برداشتهای متفاوت، دیمرهای الکتریکی کوچکی که جهت کنترل ولتاژ سیستم استفاده می شد. در ابتدا، سیستم های کنترل روشنایی به هیچ حافظه ای برای تعیین زمان روشنایی و خاموشی مجهز نبودند، هیچ راهی برای ذخیره سازی ” صحنه ” یا ” دیدن ” و اینکه این کنترل هنوز دستی راه اندازی می شدند. اگرچه پیشرفتهایی در زمینه ی الکترونیکی امروزه به کاربران این اجازه را می دهد تا بتوانند یک سری فرمان جهت کنترل سیستم تعیین کنند، و قادر باشند تا گروه های ترکیبی از چندین نور ایجاد کنند.
بدین ترتیب، این امکان را بوجود می آورد تا یک اپراتور به تنهایی تاثیر گذار و کافی باشد و به تنهایی بتواند کل سیستم را کنترل کند. این مهم باعث می شود تا بتوانیم به تعداد زیادی از نورها دسترسی پیدا کنیم و آنها را تحت کنترل و فرمان خود در بیاوریم.
در نهایت ما می توانیم یک میز فرمان کامپیوتری قابل کنترل داشته باشیم. این میز فرمان قابل ذخیره کردن صحنه ها در حافظه ی خود می باشد و نیز می تواند پیشنهاداتی در جهت ارتقا دادن سیستم را به همراه خود داشته باشد. اکثر این میزهای فرمان سیستم ساده با ولتاژ پائین را استفاده می کنند که سیگنالهایی در جهت کنترل دیمرها به همراه دارند، روش های مختلف متفاوتی پیشنهاد شده اند اما روش ۰-۱۰ ولتاژی محبوب ترین آنها بوده است. برای برخی از میزهای فرمان که همان کنترل گرهای روشنایی هستند و برای دیگر سیستم ها خلاف آن اجرا می شود. همچنین مشکلات دیگری در رابطه با این سیستم وجود داشت. در طی سالیان متعدد تولیدکنندگان گونه های مختلفی را تولید کردند و توسعه دادند و سیستم های کنترلی تولید شده ی خود را در انواع و اقسام مختلف ارتقا دادند و با هر پیشرفت و تکنولوژی جدید ایجاد شده ای، تولید کنندگان سیستم نورپردازی خود را که تنها با چراغهای تولید خود مطابقت عملکردی داشتند به بازار ارائه دادند که این یک ضعف برای تولید کنندگان به حساب می آمد. این یک نتیجه غیر قابل قبول بود، اینکه یک میز نور در مورد استفاده تنها با روشنایی (چراغ) تولید شده توسط تولید کننده مورد استفاده بود. نیاز به یک سیستم ارتباطی استاندارد و صحیح به طور واضح احساس می شد.
در سال ۱۹۸۶ در موسسه تکنولوژی تئاتر (USITT) اولین سیستم نورپردازی DMX512 با یک پروتکل استاندارد روانه ی بازار شد که با دیمرها و میز فرمان ها تطابق داشت DMX512 (حروف اختصاری DMX نشانه ی کلمات Digital Multiplex (دیجیتال چند فرمانه) و عدد ۵۱۲ به تعداد استاندارد ” کانال ” هایی که اطلاعات مربوطه به آنها منتقل می شود اشاره دارد.) این یک استاندارد مطمئن و ساده است، و دیگر اینکه سیم کشی و انتقال داده (ولتاژ و کابل) براساس استاندارد ثابت RS-485 می باشد، از این رو استاندارد جدید بلافاصله به تصویب رسید و مورد استفاده قرار گرفت. در طی سالیان پیشرفتهای متعددی براساس استانداردهای موجود شکل گرفت که با حفظ سازگاری سیستم همراه بوده است. در سال ۱۹۹۰ میلادی موسسه ی USITT به روز رسانی شد و استاندارد جدید را با عنوان DMX512 به ثبت رسانید، و سپس در سال ۱۹۹۸ انجمن تکنولوژی و ارائه خدمات سرگرم کننده (ESTA) مالکیت استاندارد DMX512 را به عهده گرفت و بیشتر تجدید نظرها بر روی استاندارد های DMX512 صورت گرفت، که در نهایت منجر به طراحی و ساخت رسمی DMX512-A شد.
سیستم نورپردازی متحرک، داینامیک یا DMX شروع به تکامل یافتن کرد، و در جهت جداسازی کابلها به شکلی استاندارد در سال ۲۰۰۴ پیشرفت کرد که در نتیجه این محصول قابل حمل و نصب و راه اندازی در مکان های مختلف شد. و همچنین مدیریت دستگاه از راه دور (RDM) که فرمت جدیدی از استاندارد کنترل سیستم بود، به فرد این امکان را می داد تا بتواند فرمان های جدیدی را روی دستگاه اعمال کند. بر این اساس تمام سیستم های دارای برنامه برای نورپردازی به شکلی قراگیر  سیستم نورپردازی متحرک، داینامیک یا DMX نام گرفت. برای درک اینکه دستگاه را باید به چه شکل کنترل کرد می بایست از ویژگی های نور و چگونگی کارکرد سیستم مطلع باشیم.

لایتینگ پلاس لایتینگ پلاس لایتینگ پلاس

چراغ LED، چراغ LED، چراغ LED

0 پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید

می خواهید در گفت و گو شرکت کنید؟
خیالتان راحت باشد :)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *