نورپردازی محوطه و فضای سبز

تکنیک های نورپردازی
تکنیک های نورپردازی در فضای باز شامل نور بالا، پایین، نقطه ای، مهتابی، تاکیدی، پراکنده و ضد نور می باشد. هر تکنیک با استفاده از ویژگی های نور، عینیت یا ذهنیتی خاص از محیط به استفاده کننده القا می نمایند.
 نور بالا
به دلیل مخالفت جهت آن با نور خورشید در روز یکی از پراستفاده ترین جلوه های نورپردازی است. بیشتر برای تاکید کردن به درختان خاص یا عناصر فضای باز استفاده می شود. در برخی مکان ها به دلیل نورهای سرگردانی که بالای سطح زمین ایجاد می گردد، با دقت بیشتری باید استفاده شود.

الف) نور بالا برای دید یک سویه
زمانی که جسم نورپردازی شده تنها از یک جهت قابل رویت است، نور درجه بالا قابل استفاده است. برای جلوگیری از خیرگی عناصر نوری باید خارج از میدان دید بیننده قرار گیرند و در صورت امکان برای جلوگیری از اغتشاش بصری در محیط پنهان گردد.

ب) نور بالا برای دید ۳۶۰ درجه
برای این گونه نورپردازی ابتکار بیشتر لازم است. قراردادن تجهیزات نورپردازی در داخل شاخ و برگ درختان ندرتن رضایت بخش است و عموما نور لابلای تنه و شاخ و برگ گم می شود. (بالخصوص درختان خزان پذیر در زمستان) بهتر است محل نصب آنها بالاتر از سطح دید مستقیم چشم باشد و اگر پائین تر طوری نصب شود که زاویه دار بوده و متمایل باشد. چراغ های نور بالا سایه ها و نور سایه روشن را که به وسیله نور پائین بوجود می آید، تقلیل می دهند.
نور پایین
به دلیل عادت چشم به این حالت نورپردازی، بیشتر از نور بالا معمول می باشد. ویژگی اصلی آن در صورتی که جهت تابش آن از بالای شاخه ها و تنه درخت باشد، ایجاد الگوی بافت شاخ و برگ درختان بر روی زمین است. مزیت دیگر آن تضاد شدیدی است که بین سطح بالا و پایین درخت ایجاد می شود، که می تواند در طراحی فضاهایی خاص مورد استفاده واقع شود.

نور نقطه ای
برای نورپردازی تاکید بر روی مجسمه، تندیس و یا گیاهان خاص مورد استفاده قرار می گیرد. باعث تأکید بیشتر بر جسم شده و با توجه به رنگ و شکل ظاهری آنها جلوه های مختلفی را در تیرگی شب پدید می آورد.

نور مهتابی
نورهای بالا و پایین ملایم با تجهیزاتی که به دقت در لابلای درختان جای سازی شده است، در این شیوه استفاده می شود. جلوه نور مهتابی از طریق چراغ های پایه دار که بالاتر از سطح زمین واقع شده اند، باعث ایجاد سایه های تند می شود. در حقیقت راهی برای کاهش سایه چراغ های پایه دار وجود ندارد. استفاده از صفحات منعکس کننده و کم کردن ولتاژ باعث ایجاد جلوه های مطلوبی از نور مهتابی می گردد. اما تضاد بین  شی و زمینه آن به حداقل می رسد. نور مهتابی جلوه مطلوبی برای نورپردازی مسیرها، تفکیک فضاها و ایجاد فضای صمیمانه و باغ های کوچک است.

ضد نور
به وسیله نوری که از پشت به جسم تابانده شده، به صورتی که تنها خطوط دور شی دیده شود، به وجود می آید. معمولاً به نور نقطه ای و یا نور وسیع با اشعه های متمرکز احتیاج و نسبت مستقیمی به فاصله منبع نوری تا جسم دارد. اگر فاصله صفحات پشتی از شی دور باشد، ایجاد تضاد لازم بین نور و تاریکی مشکل میگردد.

نور تاکیدی
اگر خواسته شود در شب موضوعی به خوبی دیده شده و نظر بیننده را به خود جلب و موجب کشش بصری گردد، می توان از چراغ های موضعی استفاده نمود. یعنی بطور جداگانه چراغی را به موضوع مورد نظر اختصاص داد. که باعث تأکید بیشتر بر آن شده و با توجه به رنگ و شکل ظاهری آنها جلوه های مختلفی را در تیرگی شب پدید آورد. مهمترین اصل نور تاکیدی. ایجاد تضاد شدید بین جسم و فضای اطرافش است.

نور پراکنده
نور پراکنده نوری است که در مقابل صفحه منعکس کننده قرار گرفته و دوباره در فضای دلخواه، پخش شود. همچنین برای روشن کردن فضاهایی بین سایر جلوه های نورپردازی، بدون اینکه منبع نور پیدا باشد، استفاده می شود. برای روشن کردن یک منطقه وسیع، برای اینکه نور خیره کننده نباشد می توان عنصر روشنایی را به وسیله مواد نیمه شفاف و حباب ها مجهز نمود تا دارای نور پراکنده شوند این نور میزان خیرگی و چشم زدگی را تا درصد قابل توجهی کاهش می دهد.

0 پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید

می خواهید در گفت و گو شرکت کنید؟
خیالتان راحت باشد :)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *