روشنایی تونل

راهکارهای تخصصی
هدف اصلی از نصب یک سیستم روشنایی کارآمد و مناسب در یک تونل این است که با جلوگیری از کاهش ناگهانی سطح روشنایی در تونل، شرایط دید مناسب برای رانندگان هم در طول شب و هم در طول ساعات روز فراهم شود.
در طول شب، مقدار درخشندگی در سطح جاده در تونل باید به صورت ثابت بوده و برابر با مقدار درخشندگی در سطح جاده ای است که به تونل منتهی می شود. اما در طول روز، از آنجا که میزان روشنایی محیط بیرونی بسیار بالا است، لازم است که درخشندگی تونل در ناحیه ورودی افزایش پیدا کند تا از پدیده ((حفره سیاه)) در مقابل دید راننده جلوگیری شود و سپس این مقدار درخشندگی پس از تطابق چشم راننده به تدریج کاهش می یابد. در خروجی تونل هم مقدار درخشندگی باید افزایش پیدا کند تا رانندگان در اثر نور بیرون تونل دچار خیرگی نشوند.
سطوح روشنایی
در طول روز، وقتی رانندگان به تونل نزدیک می شوند، از نظر تطابق چشمی با دو مشکل روبرو می شوند:
• اولین مشکل که با آن مواجه می شوند، تطابق حجمی است. میدان دید راننده در بیرون تونل بسیار وسیع است، یعنی همان میدان دیدی که از پشت شیشه جلوی ماشین می توان مشاهده کرد. وقتی راننده به تونل نزدیک می شود، ورودی تونل، در بخش کوچکی از میدان دید وی قرار دارد. هرچه راننده به تونل نزدیک تر می شود، میدان دید وی محدودتر شده و تقریباً محدود به دهانه ورودی تونل می شود، یعنی تقریبا ً۲ درجه.
• سپس یک مشکل دیگر پدید می آید که به مشکل اولی اضافه می شود: تطابق چشمی در مدت زمان کوتاه. وقتی راننده وارد تونل می شود، چشم راننده، به صورت ناگهانی از یک محیط با درخشندگی بالا (در شرایط روز) در یک محیط با درخشندگی بسیار کم قرار می گیرد. در نتیجه چشم وی نیاز به زمان معینی برای تطابق دارد. در طی این مدت، خودروی وی مسافتی را هم طی می کند و هرچه سرعت راننده بیشتر باشد، این مسافت نیز بیشتر خواهد بود. اگر شرایط برای تطابق زمانی چشم راننده فراهم نشود، راننده قدرت دید خود را نسبت به موانعی که ممکن است در سر راه وی قرار بگیرند از دست می دهد که می تواند خطرات جانی به دنبال داشته باشد.
در عین حال، وقتی راننده به ورودی تونل نزدیک می شود، متوسط درخشندگی در میدان دید وی کاهش پیدا می کند و هرچه که راننده بیشتر وارد تونل می شود، در میدان دید او سهم قسمت مربوط به ورودی تونل بیشتر می شود.
برای غلبه کردن بر این شرایط پر تنش، بخش اولیه تونل که به آن ناحیه آستانه گفته می شود، تا یک محدوده معینی که برابر با فاصله ایمن توقف است به میزان زیادی روشن می شود. هرچه سرعت خودروهای عبوری بیشتر باشد، طول ناحیه توقف نیز بیشتر خواهد بود. با تامین روشنایی زیاد در ورودی تونل، راننده از بیرون تونل، قادر به دیدن موانع احتمالی در درون تونل خواهد بود.
بعد از ناحیه آستانه، ناحیه گذار وجود دارد که در آن درخشندگی سطح جاده از دید راننده، در یک فاصله معینی که براساس سرعت مجاز رانندگی تعیین می شود، به تدریج کم می شود. نحوه کاهش درخشندگی براساس یک منحنی است که باعث می شود تطابق زمانی چشمی به صورت مناسب انجام شود. علاوه بر این، با خروج از ناحیه آستانه، مشکل تطابق چشمی هم دیگر وجود ندارد.
در انتهای ناحیه گذار، درخشندگی تا مقداری که برای درخشندگی در ناحیه داخلی تونل تعریف شده است کاهش پیدا می کند.
از نظر تطابق چشمی، در ناحیه خروج حسایت های کمتری وجود دارد. این ناحیه طوری روشن می شود که راننده را برای وارد شدن به درخشندگی زیاد در بیرون تونل آماده کند و وی امکان دیدن موانع را در ناحیه خروجی داشته باشد. نیاز به داشتن روشنایی بیشتر در ناحیه خروجی بستگی به عوامل مختلفی دارد که مهمترین آنها عبارتند از جهت تونل و میزان پیچیدگی در انتخاب مسیر توسط راننده یا میزان خطرات احتمالی در ناحیه خروجی.

لایتینگ پلاس لایتینگ پلاس لایتینگ پلاس

چراغ LED، چراغ LED، چراغ LED

0 پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید

می خواهید در گفت و گو شرکت کنید؟
خیالتان راحت باشد :)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *