نور ومکان

مقدمه

طراحان، ماده را به کار می گیرند تا به خلق فضا بپردازند. فرم بخش قابل رویت فضا است و نور که واسطه بینایی است، با روشن کردن فرم ها آنها را به نمایش می گذارد. شهر متشکل از فرم ها و فضاهاست.
-نور و فرم
از آنجایی که فرم فضا را می سازد و حال و هوای فضا نیز به میزان زیادی وابسته به فرم ها و نحوه ترکیب آنها است، طراح نور لازم است فرم ها را بشناسد و از تاثیر آنها بر حال و هوای فضا آگاه باشد. نور و سایه عاملی است که بر نحوه بیان فرم ها اثرگذار است. طراح به کمک نور می تواند بر ویژگی های مختلف فرمی تاکید کند یا آنها را تضغیف کند و از این طریق به فضا حال و هوای خاصی ببخشد و بر ادراک مخاطب از آن تاثیر گذارد.
تضاد نور و سایه که به واسطه وجود نور در مکان بروز می کند، موجب تفکیک فرم های درون فضا می شود. فرم میتواند بر اساس تغییرات شدت نور تابیده شده، جهت خاص در تابش آن و حتی تغییر در رنگ نور، به صورت طبیعی خود بیان شود و یا دگرگون جلوه کند. در این میان موقعیت ناظر نیز بر چگونگی ادراک او موثر است.
نوری که به صورت یکنواخت و از تمام جهات بر روی شیء تابیده شده، موجب ایجاد سایه های کم و ناملموس می شود. این امر باعث می شود رنگ و نمای شیء بیش از فرم آن جلب توجه کند. در صورتی که هدف طراح، نمایش فرم شیء و وضعیت سه بعدی آن باشد، باید به تقابل نور و سایه و موقعیت ناظر توجه کند. اگر لازم است شیء از تمام جهات روشن شود، برای ادراک درست فرم آن، باید شدت یا رنگ نور تابیده شده از جهات مختلف متفاوت باشد.
فرم هایی که در شهر مشاهده می کنیم گاه از فرم های اصلی یا احجام افلاطونی شامل مکعب، کره، استوانه ها و هرم ها و… و گاهی از فرمهای پیچیده تری حاصل از ترکیب چند فرم اصلی به وجود آمده اند.
در مورد فرم هایی مانند مکعب و هرم که دارای یال هستند، سایه ها باید طوری ایجاد شوند که یال ها قابل درک باشند. تاباندن نور از تمام جهات و با شدت برابر امکان درک یال ها را از بین می برد. به این ترتیب ناظر در درک وضعیت سه بعدی شیء دچار ابهام می شود.
در فرم های یال دار پیچیده تر نیز توانایی تفکیک سطوح و درک خطوط حاصل از برخورد سطوح توسط ناظر موجب درک درستی از فرم می شود. به این ترتیب ایجاد درخشندگی متفاوت در سطوح مجاور می تواند مفید باشد.
در فرم هایی مانند استوانه، کره و مخروط و به طور کلی فرم های دارای انحنا، درک تغییراتی تدریجی انحنای فرم اهمیت دارد. به این ترتیب هنگام تاباندن نور به اینگونه فرم ها باید این امکان به وجود آید که تغییر درخشندگی سطح در روند حرکت از نور به سایه توسط ناظر درک شود.
در مناظر چنانچه هدف طراح نشان دادن فرم های زمین باشد، توجه به شدت نورهای تابیده شده اهمیت دارد. همانطور که پیشتر گفته شد در صورتی که فرم ها از هر جهت به صورت یکنواخت روشن شوند، ناظر در ادراک فرم های زمین به شکل واقعی آن دچار مشکل می شود.
ارتباط فرم ها و زمینه موضوعی است که توجه به آن در نورپردازی اهمیت دارد. در صورتی که طراح به کمک نورپردازی به بیان نحوه ارتباط فرم ها و زمینه بپردازد، حس ثبات در منظر و مستحکم بودن فرم در بستر به ناظر القا می شود. دیده شدن نقطه تماس شیء و زمینه، همچنین سایه هایی از شیء که روی زمین می افتد از عواملی هستند که وضعیت شیء را در زمینه ،مستحکم و ارتباط آن را برای ناظر قابل درک می کنند. عدم نمایش نقطه اتصال فرم و زمینه موجب می شود که فرم معلق و بی ارتباط با بستر به نظر برسد. به این ترتیب طراح نور با تاریک گذاشتن زمینه و رها کردن نقطه اتصال فرم و زمینه، حس تعلیق را در مکان ایجاد می کند. همچنین با از بین بردن سایه ها نیز می توان ارتباط شیء با زمینه را کمرنگ جلوه داد. بدین گونه می توان فضاهای دراماتیک شبانه ایجاد کرد.

لایتینگ پلاس لایتینگ پلاس لایتینگ پلاس

چراغ LED، چراغ LED، چراغ LED

0 پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید

می خواهید در گفت و گو شرکت کنید؟
خیالتان راحت باشد :)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *